นี่จะ 2 ปีแล้วซินะ ที่เจ้าฟองน้ำลูกสาวตัวน้อยได้หายไป ตอนนี้เริ่มทำใจได้ละ เฮ้อ! ตอนนี้ก็รอความหวังให้ลูกสาวของป๊าคนนี้ได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่  แต่ก็ยังดีที่ยังมีการตั้งความหวังทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นสิ้นหวังก็ตามที ขนาดเวลาผ่านไปตั้ง 2 ปี ป๊ายังเก็บปลอกคอที่กำลังจะใส่ให้ฟองน้ำ เสียงลูกกะพรวนที่ดั่งแว่วมาในจิตใต้สำนึกที่เราเคยเป็นอยู่  ป๊าไม่อยากกลับไปอยู่ห้องเดิมเพราะป๊ายังคงคิดว่ายังมีหนูอยู่ตลอดเวลา อยากจะหาตัวใหม่มาเลี้ยงเพื่อจะลืมหนู  แต่ก็ไม่สามารถมีหมาตัวไหนที่จะแทนที่หนูได้ เพราะทั้งหัวใจมีหนูเพียงตัวเดียวเท่านั้น  อยากเห็น อยากกอด อยากหอม เหมือนเคยๆ

เราย้อนไปดูกันดีกว่าว่า ฟองน้ำเคยทำอะไรมาบ้าง

อาหารชิ้นสุดท้ายที่ฟองน้ำกิน คือ หมูสะเต๊ะ
ที่สุดท้ายที่พาฟองน้ำไปเที่ยว คือ ตลาดแกรนด์
คำพูดที่พูดกับฟองน้ำทุกวัน คือ ป๊ารักหนูนะ
คำพูดที่อยากจะพูดครั้งสุดท้ายกับฟองน้ำ คือ ป๊ารักหนูมากนะ
คำที่ติดตัวไปตลอดชีวิต คือ ป๊าคิดถึงหนูนะ

ป๊าต้องตื่น10 โมงเพื่อพาหนูไปถ่าย

ป๊าต้องเปลี่ยนกระดาษรองฉี่หนูทุกเช้า

ป๊าต้องอาบน้ำให้หนูทุกๆสามวัน

และตอนนี้ป๊าคิดถึงหนูทุกลมหายใจ

หวังว่าหนูคงโชคดี มีคนรักหนูมากๆ

และต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่น่ารัก

หวังว่าในชีวิตนี้เราคงได้เจอกันอีก

รักและคิดถึงฟองน้ำนะ

ถึงแม้ว่าเรื่องราวระหว่างคนและหมาจะจบลงเพียงเท่านี้ แต่ความทรงจำที่มีอยู่ยังคงตราตรึงไปตลอดกาล

ลาแล้วแก้วตาหนูลาจากป๊าไปตลอดกาล

คิดถึงฟองน้ำมากๆๆๆ